“დაღუპული ბავშვები დათოს მეუღლის შვილები არიან” _ ტრაგედიის დეტალები

სა-ში-ნე-ლი ტრა-გე-დია დატ-რი-ალ-და იმე-რეთ-ში. ავა-რი-ას ახალ-გაზ-რდა მა-მა-კა-ცი და-ვით არ-ში-ლა-ვა და ორი მცი-რე-წლო-ვა-ნი ბავ-შვი ემსხვერ-პლა, ამ დრომ-დე კლი-ნი-კა-ში რჩე-ბა გარ-დაც-ვლი-ლი ბავ-შვე-ბის დედა. ხოლო მან-ქა-ნა-ში მყო-ფი კი-დევ სამი მო-ზარ-დი სიკ-ვდილს სას-წა-უ-ლად გა-და-ურ-ჩა. შემ-თხვე-ვა 26 ივ-ნისს ზეს-ტა-ფო-ნის მუ-ნი-ცი-პა-ლი-ტეტ-ში თვრი-ნი-ალა-ვერ-დის პე-რი-მეტრზე მოხ-და. ორი ავ-ტო-მო-ბი-ლი ერ-თმა-ნეთს შე-ე-ჯა-ხა, რის შე-დე-გა-დაც ერთ-ერთ მსუ-ბუ-ქი ავ-ტო-მო-ბილ-ში მყო-ფი ორი ადა-მი-ა-ნი ად-გილ-ზე და-ი-ღუ-პა, მე-სა-მე კი გუ-შინ –კლი-ნი-კა-ში გარ-და-იც-ვა-ლა, კლი-ნი-კა-ში რჩე-ბა ბავ-შვე-ბის დედა ცირა ხოზ-რე-ვა-ნი-ძე. "ჩვე-ნი მა-ცხოვ-რე-ბე-ლია დათო აბ-ში-ლა-ვა, ის სო-ფელ ობ-ჩა-ში ცხოვ-რობ-და. 39 წლის იყო, კარ-გი ადა-მი-ა-ნი. რო-გორც ვიცი, და-თოს მან-ქა-ნა რამ-დე-ნი-მე დღის ნა-ყი-დი ჰქონ-და და ამ-ბო-ბენ, მან-ქა-ნაც გა-უ-მარ-თა-ვი იყოო. "კორ-სას" მარ-კის ავ-ტო-მო-ბი-ლით მოძ-რა-ობ-დნენ, სა-ჭეს-თან დათო მჯდა-რა, მან-ქა-ნას წინა სა-ვარ-ძელ-ში მისი მე-უღ-ლე, ცირა ხოზ-რე-ვა-ნი-ძე და ცი-რას ორი მცი-რე-წლო-ვა-ნი შვი-ლი. და-თოს ეს გოგო ახა-ლი მოყ-ვა-ნი-ლი ჰყავ-და ცო-ლად, 6 თვეა, რო-გორც ვიცი, ერ-თად ცხოვ-რო-ბენ. გარ-დაც-ვლი-ლი ბავ-შვე-ბი მისი მე-უღ-ლის შვი-ლე-ბი არი-ან. გოგო აჭა-რე-ლია. მან-ქა-ნა-ში უკან კი-დევ მჯდა-რა სამი ბავ-შვი და მი-დი-ოდ-ნენ მან-ქა-ნით ყვე-ლა-ნი ობ-ჩა-დან ხა-რა-გა-ულ-ში, და-თოს დას-თან. დის-შვი-ლი მიჰ-ყავ-დათ თურ-მე და ამ დროს მოხ-და ეს სა-ში-ნე-ლი ავა-რია. ის სამი ბავ-შვი, რო-მე-ლიც უკან ის-ხდნენ მან-ქა-ნა-ში, გა-დარ-ჩნენ, კლი-ნი-კა-ში იყ-ვნენ, მაგ-რამ ამ-ბობ-დნენ სა-სიკ-ვდი-ლო არა-ფე-რი სჭირ-თო. არ ვიცი რა გახ-და ავა-რი-ის მი-ზე-ზი. ჩემი ძმა-კა-ცი არის იქი-დან და ავა-რი-ის შემ-დეგ მი-სუ-ლა იქ, მი-თხრა მსგავ-სი სა-ში-ნე-ლი ავა-რია არ მი-ნა-ხავ-სო, ისე იყო ყვე-ლა-ფე-რი ერ-თმა-ნეთ-ში არე-უ-ლი გავ-გიჟ-დიო. თვი-ნი ალა-ვერ-დის მო-ნაკ-ვეთ-ზე მოხ-და ეს ავა-რია. რო-გორც ვიცი, ტაქ-სის და-ე-ჯა-ხა. ტაქ-სის მძღო-ლი ამ-ბობს, რომ შევ-ხე-დე მივ-ხვდი, მე-ჯა-ხე-ბო-და და მაქ-სი-მა-ლუ-რად გავ-წიე მან-ქა-ნა, გა-ვა-ჩე-რე და გა-და-ვე-დიო, ჯერ მან-ქა-ნას და-ე-ჯა-ხაო და მერე ხეს შე-ე-ჯა-ხაო. სა-ში-ნე-ლი ფაქ-ტი მოხ-და, ერთი ბავ-შვი ად-გილ-ზე და-ი-ღუ-პა, მე-ო-რე გუ-შინ სა-ა-ვად-მყო-ფო-ში გარ-და-იც-ვა-ლა. იქვე ამ-ბობ-დნენ ექი-მე-ბი, ტყუ-ი-ლად ვაწ-ვა-ლებთ, ისე-თი და-ზი-ა-ნე-ბე-ბი აქვს ვერ გა-დარ-ჩე-ბაო. იმ-დე-ნად მძი-მე მდგო-მა-რე-ო-ბა-ში იყო ბავ-შვი. და-თოს-თვის ეს მე-ო-რე ქორ-წი-ნე-ბა იყო. მას ჰყავს პირ-ვე-ლი ქორ-წი-ნე-ბი-დან ორი ბიჭი, ისი-ნი მის ყო-ფილ მე-უღ-ლეს-თან სამ-ტრე-დი-ა-ში ცხოვ-რო-ბენ. თვი-თონ კარ-გი ადა-მი-ა-ნი იყო, შრო-მობ-და, ლა-ვა-შებს აცხობ-და. ღმერ-თის წყა-ლო-ბით სხვა ბავ-შვე-ბი გა-დარ-ჩნენ. რო-გორც ვიცი, მან-ქა-ნა ისეა და-ზი-ა-ნე-ბუ-ლი, იქ გა-დარ-ჩე-ნა შე-უძ-ლე-ბე-ლი იყო. განაგრძეთ კითხვა