“მივხვდი, რომ მიწის მასა თავზე დამეფარა” _ რას ჰყვება სტიქიას გადარჩენილი მოქალაქე

ღა-მის ორი სა-ა-თი იქ-ნე-ბო-და, მივ-ხვდი რომ მი-წის მასა თავ-ზე და-მე-ფა-რა, სას-წრა-ფოდ შვილ-თან ერ-თად ოთა-ხი დავ-ტო-ვე" - გვიყ-ვე-ბა ქო-ბუ-ლეთ-ში სო-ფელ კონ-დი-ტში მცხოვ-რე-ბი მინ-დია ჯა-ფა-რი-ძე. იგი წუ-ხელ გან-ვი-თა-რე-ბულ სტი-ქი-ურ მოვ-ლე-ნებს იხ-სე-ნებს. AMBEBI.GE-სთან სა-უ-ბარ-ში ამ-ბობს, რომ მე-წყერ-მა სა-ძი-ნე-ბე-ლი ოთა-ხის კარი მა-შინ შე-ამ-ტვრია, რო-დე-საც მამა-შვილს ეძი-ნათ. მინ-დია ჯა-ფა-რი-ძე იხ-სე-ნე-ბა, ხუთი წლის წინ მე-წყე-რი მისი სახ-ლის ეზო-ში გან-ვი-თარ-და, მა-შინ ქო-ბუ-ლე-თის მე-რი-ამ ფერ-დსა-მაგ-რი სა-მუ-შა-ო-ე-ბი ჩა-ა-ტა-რა. “სა-ბედ-ნი-ე-როდ არა-ვინ და-შა-ვა-ვე-უ-ლა. ღა-მის ორი სა-ა-თი იქ-ნე-ბო-და, შვილ-თან ერ-თად ოთახ-ში ვი-წე-ქით, კე-დელ-თან მი-წის მასა მო-ვი-და და უკვე თავ-ზე და-მე-ფა-რა მიწა, მე-წყერ-მა კარი შე-მო-ან-გრია. ოთახ-ში მე და ჩემი 18 წლის შვი-ლი ვი-ყა-ვით, ერთი შვი-ლი გარ-დაც-ვლი-ლი მყავს. ჩემი მე-უღ-ლე თურ-ქეთ-ში ემიგ-რა-ცი-ა-ში იმ-ყო-ფე-ბა. მომ-ხდა-რი-დან მა-ლე-ვე 112-ს შე-ვა-ტყო-ბი-ნეთ, შე-სა-ბა-მი-სი სამ-სა-ხუ-რე-ბი მა-ლე-ვე მო-ვიდ-ნენ. დღეს დი-ლით გე-ო-ლო-გე-ბიც იმ-ყო-ფე-ბოდ-ნენ. ამ დრო-ი-სათ-ვის თავს ბი-ძაშ-ვი-ლებს ვა-ფა-რებ. სახ-ლი ძა-ლი-ან არ და-ზი-ა-ნე-ბუ-ლა, სა-დაც პირ-ვე-ლი დარ-ტყმა მოხ-და, იქ ვი-ყა-ვი. მე-წყე-რი იქ გან-ვი-თარ-და, სა-დაც არა-ვის არ გვქონ-და მო-ლო-დი-ნი. ახლა ძლი-ერ-მა წვი-მამ სად და-ტო-ვა ნაპ-რა-ლე-ბი, არ ვი-ცით, სწავ-ლო-ბენ გე-ო-ლო-გე-ბი. მე-წყე-რი სახ-ლის ეზო-ში ხუთი წლის წი-ნაც იყო, მა-შინ მე-რი-ამ გა-ა-კე-თა ფერ-დსა-მაგ-რი, მხო-ლოდ ჩვენ-თან იყო სტი-ქია. ჩემი სო-ფე-ლია ზედა კონ-დი-ტი”,- ამბობს მინ-დია ჯა-ფა-რი-ძე.