“როცა მურუსიძე დამინიშნეს პირველ კაცად, ყველაფერზე ჩავიქნიე ხელი…”

სა-ხელ-მწი-ფო დე-პარ-ტა-მენ-ტის მიერ და-სან-ქცი-რე-ბუ-ლი და ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის მიერ სო-ლი-და-რო-ბა-გა-მო-ცხა-დე-ბუ-ლი ოთხი მო-სა-მარ-თლი-დან ერთ-ერთი ლე-ვან მუ-რუ-სი-ძე სა-ზო-გა-დო-ე-ბამ სან-დრო გირ-გვლი-ა-ნი-სა და სულ-ხან მო-ლაშ-ვი-ლის გახ-მა-უ-რე-ბუ-ლი საქ-მე-ე-ბით გა-იც-ნო. "ამათ ჰგო-ნი-ათ, რად-გან მე-რა-ბიშ-ვი-ლე-ბი და ახა-ლა-ი-ე-ბი ჩას-ვეს, ამით ვალი მო-ი-ხა-დეს და სა-მარ-თალ-მა იზე-ი-მა, არა, რო-გორ გე-კად-რე-ბათ..." ლე-ვან მუ-რუ-სი-ძე 2006 წლი-დან უზე-ნა-ე-სი სა-სა-მარ-თლოს მო-სა-მარ-თლეა. მას, რო-გორც ამა-ვე სა-სა-მარ-თლოს სის-ხლის სა-მარ-თლის საქ-მე-თა პა-ლა-ტის წევ-რს, 2007 წელს მო-ნა-წი-ლე-ო-ბა აქვს მი-ღე-ბუ-ლი გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა-ში, რის შე-დე-გა-დაც სან-დრო გირ-გვლი-ა-ნის მკვლე-ლო-ბა-ში მსჯავ-რდა-დე-ბუ-ლებს სას-ჯე-ლე-ბი შე-უმ-ცირ-დათ. 2011 წელს სტრას-ბურ-გის ადა-მი-ა-ნის უფ-ლე-ბა-თა ევ-რო-პულ-მა სა-სა-მარ-თლომ საქ-მე-ზე “ენუ-ქი-ძე და გირ-გვლი-ა-ნი სა-ქარ-თვე-ლოს წი-ნა-აღ-მდეგ” გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა გა-მო-აქ-ვეყ-ნა, რო-მელ-შიც ცალ-სა-ხა-დაა და-დას-ტუ-რე-ბუ-ლი პრაქ-ტი-კუ-ლად ყვე-ლა ის ბრალ-დე-ბა, რა-საც სა-ზო-გა-დო-ე-ბა ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას უყე-ნებ-და ამ საქ-მეს-თან და-კავ-ში-რე-ბით. ევ-რო-სა-სა-მარ-თლომ აღ-ნიშ-ნა, რომ “გა-ოგ-ნე-ბუ-ლია იმ ფაქ-ტის გამო, რომ არც პრო-კუ-რა-ტუ-რა და არც ად-გი-ლობ-რი-ვი სა-სა-მარ-თლო-ე-ბი არ შე-ე-ცად-ნენ გა-ერ-კვი-ათ“ საქ-მის რამ-დე-ნი-მე ძი-რი-თა-დი გა-რე-მო-ე-ბა”. გარ-და ამი-სა, გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა-ში აღ-ნიშ-ნუ-ლია, რომ “სა-სა-მარ-თლო გა-ოგ-ნე-ბუ-ლია იმ შე-თან-ხმე-ბუ-ლი ქმე-დე-ბე-ბით, რომ-ლი-თაც ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის სხვა-დას-ხვა შტო-ე-ბი მოქ-მე-დებ-დნენ… რათა ამ სა-ში-ნელ მკვლე-ლო-ბის საქ-მე-ზე მარ-თლმსა-ჯუ-ლე-ბა არ აღ-სრუ-ლე-ბუ-ლი-ყო.“ სტრას-ბურ-გის სა-სა-მარ-თლომ სა-ქარ-თვე-ლოს სა-ხელ-მწი-ფოს მო-სარ-ჩე-ლის სა-სარ-გებ-ლოდ 50 000 ევ-როს გა-დახ-და და-ა-კის-რა. ambebi.ge სან-დრო გირ-გვლი-ა-ნის მა-მას და-უ-კავ-შირ-და, რო-მელ-მაც მო-სა-მარ-თლე-ე-ბის სკან-დალ-ზე სა-კუ-თა-რი აზრი გაგ-ვი-ზი-ა-რა. გუ-რამ გირ-გვლი-ა-ნი, სან-დროს მამა: "მუ-რუ-სი-ძის წი-ნა-აღ-მდეგ პრო-ტეს-ტით ჯერ კი-დევ 2015 წელს გა-მო-ვე-დი, როცა ის სა-ა-პე-ლა-ციო სა-სა-მარ-თლოს მო-სა-მარ-თლედ უნდა აერ-ჩი-ათ. გა-მო-ვე-დი და ვთქვი, რომ შეც-დო-მას უშ-ვებ-დნენ. ის ჩემს თვალ-ში პი-როვ-ნე-ბა არას-დროს ყო-ფი-ლა. მე-ო-რეა, რომ როცა სა-კი-თხი შე-ე-ხე-ბა სა-ქარ-თვე-ლოს პო-ლი-ტი-კას, მე სა-ქარ-თვე-ლოს და-ვა-ყე-ნებ-დი წინ. როცა მე ვაპ-რო-ტეს-ტებ-დი მუ-რუ-სი-ძის აღ-ზე-ვე-ბას, ესე-ნი რა-მეს ამ-ბობ-დნენ? თან ვინ წი-ვის და კი-ვის - თვი-თონ "ნა-ცი-ო-ნა-ლე-ბი", რომ-ლე-ბიც მისი შემ-ქმნე-ლე-ბი არი-ან. ამათ კი-დევ გად-მო-ი-ბა-რეს მუ-რუ-სი-ძე და ვფიქ-რობ, ეს წმინ-დად პო-ლი-ტი-კუ-რი სა-კი-თხია - ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას სჭირ-დე-ბო-და ეს მუ-რუ-სი-ძე-ჩინ-ჩა-ლა-ძე-ე-ბი. მი-შამ თით-ქოს რომ მოს-პო კო-რუფ-ცია და-ბალ ფე-ნებ-ში, ყვე-ლა-ფე-რი ხელ-ში აიღო და თვი-თონ გახ-დნენ პირ-ვე-ლი კო-რუმ-პი-რე-ბუ-ლე-ბი. ვინ იყო ადე-იშ-ვი-ლი, გა-იხ-სე-ნეთ... მის ხელ-ში იყო თა-ვი-დან-ბო-ლომ-დე ყვე-ლა-ფე-რი. ერთი მე-რა-ბიშ-ვი-ლი იყო ცალ-კე რგო-ლი. სა-ქარ-თვე-ლო ჩემ-თვის უფრო მაღ-ლა დგას, ვიდ-რე ვი-ღაც მუ-რუ-სი-ძე და სხვე-ბი. ვინ თხო-უ-ლობს ამ კო-მი-სი-ას, ესაა მთა-ვა-რი, და-ფიქ-რდით. რა, მუ-რუ-სი-ძე და ჩინ-ჩა-ლა-ძე უნდა გა-მო-ი-ძა-ხონ და მას უნდა და-უს-ვან კი-თხვე-ბი? არაა გა-მო-რი-ცხუ-ლი დამ-სან-ქცი-რებ-ლებს ისე-თი რამ ჰქონ-დეთ ხელთ, არა-ვის აწყობ-დეს მათი გა-მომ-ზე-უ-რე-ბა. როცა 2015 წელს ვყვი-რო-დით, მუ-რუ-სი-ძე არ და-ე-ნიშ-ნათ და მა-შინ-დელ-მა პრე-ზი-დენ-ტმა გი-ორ-გი მარ-გვე-ლაშ-ვილ-მა ჩემი მე-უღ-ლე თა-მარ მე-ფის ორ-დე-ნით და-ა-ჯილ-დო-ვა, იქ გან-ვა-ცხა-დე პირ-და-პირ - რა აზრი აქვს ამ ჯილ-დოს, თუ ხვალ-ზეგ მუ-რუ-სი-ძეს აირ-ჩევთ-მეთ-ქი. რა თქმა უნდა, არ მჯე-რა, რომ ეს მო-სა-მარ-თლე-ე-ბი ადრე იყ-ვნენ ცუ-დე-ბი და ახლა ან-გე-ლო-ზე-ბი გახ-დნენ. არც ვიცი, კარ-გი რა გა-ა-კე-თეს, ან სა-ერ-თოდ რას აკე-თე-ბენ, თვალს არც ვა-დევ-ნებ, მაგ-რამ ასეთ ხალ-ხს იყე-ნე-ბენ ყო-ველ-თვის. სი-მარ-თლე გი-თხრათ, მე-ცი-ნე-ბა, მთლი-ა-ნო-ბა-შია სა-სა-ცი-ლო სი-ტუ-ა-ცია. ეს ხე-ლი-სუფ-ლე-ბა ხომ სა-მარ-თლი-ა-ნო-ბის აღ-დგე-ნის და-პი-რე-ბით მო-ვი-და, სან-დროს, სულ-ხა-ნის და სხვე-ბის სა-ხე-ლით აპე-ლი-რებ-დნენ, დღე-საც, პირ-ველ რიგ-ში, სან-დრო და სხვა ბი-ჭე-ბი უნდა გა-იც-ნოს ყვე-ლამ. დღეს ისევ უსა-მარ-თლო-ბას ვხე-დავთ ის ადა-მი-ა-ნე-ბი, ვისი შვი-ლე-ბიც იმ რე-ჟიმ-მა შე-ი-წი-რა. ამ ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის მად-ლო-ბე-ლე-ბი ალ-ბათ არც ისი-ნი არი-ან, თუმ-ცა შე-და-რე-ბი-თია ყვე-ლა-ფე-რი, მეტი არა-ფე-რი... არც ჩემ-თვის აღ-დგა სა-მარ-თა-ლი და არც მათ-თვის. ამათ ჰგო-ნი-ათ, რად-გან მე-რა-ბიშ-ვი-ლე-ბი და ახა-ლა-ი-ე-ბი ჩას-ვეს, ამით ვალი მო-ი-ხა-დეს და სა-მარ-თალ-მა იზე-ი-მა, არა, რო-გორ გე-კად-რე-ბათ. რაც არ უნდა იყოს, სტრას-ბურ-გმა გა-ამ-ტყუ-ნა რე-ჟი-მი და სის-ტე-მა. კი ბა-ტო-ნო, და-ი-ჭი-რეს ვანო, მიშა, მაგ-რამ ვინც სან-დროს უშუ-ა-ლო მკვლე-ლია, ეს დღემ-დე არაა ცნო-ბი-ლი და დას-ჯი-ლი. ამის გა-მო-ძი-ე-ბა კარ-გად შე-ეძ-ლო დღე-ვან-დელ ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას, შე-იძ-ლე-ბა ძა-ლი-ან კარ-გა-დაც იცი-ან, მაგ-რამ რა? მე ვე-რა-ნა-ირ შე-დეგს ვერ ვხე-დავ. დიდი ხა-ნია გული მაქვს აც-რუ-ე-ბუ-ლი, 2015 წლის შემ-დეგ, როცა მუ-რუ-სი-ძე და-მი-ნიშ-ნეს პირ-ველ კა-ცად, ყვე-ლა-ფერ-ზე ჩა-ვიქ-ნიე ხელი, აღარც ვუ-ყუ-რებ დღეს რაც ხდე-ბა, დი-ნე-ბას კი არ მივ-ყვე-ბი, ჩემ-თვის მივ-დი-ვარ და ჩემ-თვის ვცხოვ-რობ. აზრი მი-თხა-რით, თო-რემ კი. ჩემ-მა ცოლ-მა იმ-დე-ნი იბ-რძო-ლა, იმა-ზე მაქ-სი-მა-ლურს დღეს და ვერც მა-შინ ვე-რა-ვინ გა-ა-კე-თებ-და (რა თქმა უნდა, გვერ-დში მდგომ ხალ-ხთან ერ-თად). მან თა-ვი-სი გა-ა-კე-თა და მორ-ჩა! სან-დროს საქ-მემ გა-და-ი-ყო-ლა ის ხე-ლი-სუფ-ლე-ბა. ირი-ნამ დიდი წვლი-ლი შე-ი-ტა-ნა იმა-ში, დღე-ვან-დე-ლო-ბა რომ ყო-ფი-ლი-ყო, უკე-თე-სი გვინ-დო-და, მაგ-რამ... ეს პო-ლი-ტი-კაა“. "მა-შინ იცით, რა თქვა მუ-რუ-სი-ძემ? - მე ახ-ლაც ასე მო-ვიქ-ცე-ო-დი და იმა-ვეს გა-ვა-კე-თებ-დიო..." 2006 წელს კონ-ტრო-ლის პა-ლა-ტის ყო-ფილ ხელ-მძღვა-ნელს სულ-ხან მო-ლაშ-ვილს პა-ტიმ-რო-ბა შე-ე-ფარ-და. ლე-ვან მუ-რუ-სი-ძე მა-შინ უზე-ნა-ე-სი სა-სა-მარ-თლოს იმ კო-ლე-გი-ის წევ-რი იყო, რო-მელ-მაც ეს საქ-მე გა-ნი-ხი-ლა. “მი-ჭირს გარ-დაც-ვლილ ადა-მი-ან-ზე სა-უ-ბა-რი… მე რა გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბაც მი-ვი-ღე, შე-მიძ-ლია გი-თხრათ, რომ ეს იყო აბ-სო-ლუ-ტუ-რად კა-ნო-ნი-ე-რი, ეფუძ-ნე-ბო-და საქ-მე-ში არ-სე-ბულ მტკი-ცე-ბუ-ლე-ბებს და გა-მამ-ტყუ-ნე-ბე-ლი გა-ნა-ჩე-ნის გა-მო-ტა-ნი-სათ-ვის ყვე-ლა სტან-დარტს ეფუძ-ნე-ბო-და, რაც სა-ჭი-რო იყო”, - გა-ნა-ცხა-და მუ-რუ-სი-ძემ. მი-სი-ვე თქმით, რო-დე-საც სტრას-ბურ-გის სა-სა-მარ-თლომ ამ საქ-მე-ზე გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა გა-მო-ი-ტა-ნა, ეს ახა-ლი გა-რე-მო-ე-ბა იყო და მხა-რეს ერთი წელი ჰქონ-და გა-სა-სა-ჩივ-რებ-ლად და უკე-თე-სი იქ-ნე-ბო-და, რომ ეს საქ-მე თა-ვი-დან დაბ-რუ-ნე-ბუ-ლი-ყო სა-სა-მარ-თლო გან-ხილ-ვა-ში. მო-ლაშ-ვი-ლის საქ-მე-ზე სა-ქარ-თვე-ლომ სტრას-ბურ-გში კონ-ვენ-ცი-ის არა-ერ-თი მუხ-ლის, მათ შო-რის სა-მარ-თლი-ა-ნი სა-სა-მარ-თლოს უფ-ლე-ბის დარ-ღვე-ვა აღი-ა-რა და მხა-რეს 20 ათა-სი ევრო გა-და-უ-ხა-და. სულ-ხან მო-ლაშ-ვი-ლი 2016 წელს გარ-და-იც-ვა-ლა. თა-მაზ მო-ლაშ-ვი-ლი, სულ-ხა-ნის მამა: "ინ-გო-როყ-ვას კლი-ნი-კა-ში ვი-წე-ქი, გუ-ლის პრობ-ლე-მე-ბი მაქვს და მი-უ-ხე-და-ვად ამი-სა, ვიცი 4 მო-სა-მარ-თლე რომ და-ა-სან-ქცი-რეს. ერთი ამ-ბა-ვი მახ-სენ-დე-ბა: მუ-რუ-სი-ძეს აქვს ჩემი შვი-ლის საქ-მე გარ-ჩე-უ-ლი და რო-დე-საც სტრას-ბურ-გმა 4 პუნ-ქტით გა-ა-მარ-თლა სულ-ხა-ნი, მო-სა-მარ-თლე-ებს ვუ-თხა-რი, სტრას-ბურ-გმა თავ-ზე გა-და-გა-ხი-ათ თქვე-ნი გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბე-ბი, დამ-ნა-შა-ვე-ე-ბი ხართ-მეთ-ქი. მა-შინ იცით, რა თქვა მუ-რუ-სი-ძემ? - მე ახ-ლაც ასე მო-ვიქ-ცე-ო-დი და იმა-ვეს გა-ვა-კე-თებ-დიო. ეს ჩემი ყუ-რით მაქვს მოს-მე-ნი-ლი. რა-საც მე იმას მა-შინ ვა-გი-ნებ-დი, ვინ იცის. ვამ-ბობ-დი, მუ-რუ-სი-ძის ტვი-ნი სჯობს სტრას-ბურ-გის 12 მო-სა-მარ-თლი-სას და მათ-ზე უკე-თე-სი მო-სა-მარ-თლეა-მეთ-ქი? თუ სტრას-ბურ-გი გვყავ-და მოქ-რთა-მუ-ლი, სა-ა-კაშ-ვი-ლის დე-და-სა-ვით - ვი-ღა-ცე-ებს რომ ქრთა-მავს. სტრას-ბურ-გი აგი-ნებს ამ ჩვენს მო-სა-მარ-თლე-ებს და ეს მუ-რუ-სი-ძე კი-დევ იმას ამ-ბობს, სწო-რად მო-ვი-ქე-ცი და ახ-ლაც ასე მო-ვიქ-ცე-ო-დიო. სა-ხელ-მწი-ფო დე-პარ-ტა-მენ-ტის მიერ და-სან-ქცი-რე-ბუ-ლი და ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის მიერ სო-ლი-და-რო-ბა-გა-მო-ცხა-დე-ბუ-ლი ოთხი მო-სა-მარ-თლი-დან ერთ-ერთი ლე-ვან მუ-რუ-სი-ძე სა-ზო-გა-დო-ე-ბამ სან-დრო გირ-გვლი-ა-ნი-სა და სულ-ხან მო-ლაშ-ვი-ლის გახ-მა-უ-რე-ბუ-ლი საქ-მე-ე-ბით გა-იც-ნო. "ამათ ჰგო-ნი-ათ, რად-გან მე-რა-ბიშ-ვი-ლე-ბი და ახა-ლა-ი-ე-ბი ჩას-ვეს, ამით ვალი მო-ი-ხა-დეს და სა-მარ-თალ-მა იზე-ი-მა, არა, რო-გორ გე-კად-რე-ბათ..." ლე-ვან მუ-რუ-სი-ძე 2006 წლი-დან უზე-ნა-ე-სი სა-სა-მარ-თლოს მო-სა-მარ-თლეა. მას, რო-გორც ამა-ვე სა-სა-მარ-თლოს სის-ხლის სა-მარ-თლის საქ-მე-თა პა-ლა-ტის წევ-რს, 2007 წელს მო-ნა-წი-ლე-ო-ბა აქვს მი-ღე-ბუ-ლი გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა-ში, რის შე-დე-გა-დაც სან-დრო გირ-გვლი-ა-ნის მკვლე-ლო-ბა-ში მსჯავ-რდა-დე-ბუ-ლებს სას-ჯე-ლე-ბი შე-უმ-ცირ-დათ. 2011 წელს სტრას-ბურ-გის ადა-მი-ა-ნის უფ-ლე-ბა-თა ევ-რო-პულ-მა სა-სა-მარ-თლომ საქ-მე-ზე “ენუ-ქი-ძე და გირ-გვლი-ა-ნი სა-ქარ-თვე-ლოს წი-ნა-აღ-მდეგ” გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა გა-მო-აქ-ვეყ-ნა, რო-მელ-შიც ცალ-სა-ხა-დაა და-დას-ტუ-რე-ბუ-ლი პრაქ-ტი-კუ-ლად ყვე-ლა ის ბრალ-დე-ბა, რა-საც სა-ზო-გა-დო-ე-ბა ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას უყე-ნებ-და ამ საქ-მეს-თან და-კავ-ში-რე-ბით. ევ-რო-სა-სა-მარ-თლომ აღ-ნიშ-ნა, რომ “გა-ოგ-ნე-ბუ-ლია იმ ფაქ-ტის გამო, რომ არც პრო-კუ-რა-ტუ-რა და არც ად-გი-ლობ-რი-ვი სა-სა-მარ-თლო-ე-ბი არ შე-ე-ცად-ნენ გა-ერ-კვი-ათ“ საქ-მის რამ-დე-ნი-მე ძი-რი-თა-დი გა-რე-მო-ე-ბა”. გარ-და ამი-სა, გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა-ში აღ-ნიშ-ნუ-ლია, რომ “სა-სა-მარ-თლო გა-ოგ-ნე-ბუ-ლია იმ შე-თან-ხმე-ბუ-ლი ქმე-დე-ბე-ბით, რომ-ლი-თაც ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის სხვა-დას-ხვა შტო-ე-ბი მოქ-მე-დებ-დნენ… რათა ამ სა-ში-ნელ მკვლე-ლო-ბის საქ-მე-ზე მარ-თლმსა-ჯუ-ლე-ბა არ აღ-სრუ-ლე-ბუ-ლი-ყო.“ სტრას-ბურ-გის სა-სა-მარ-თლომ სა-ქარ-თვე-ლოს სა-ხელ-მწი-ფოს მო-სარ-ჩე-ლის სა-სარ-გებ-ლოდ 50 000 ევ-როს გა-დახ-და და-ა-კის-რა. ambebi.ge სან-დრო გირ-გვლი-ა-ნის მა-მას და-უ-კავ-შირ-და, რო-მელ-მაც მო-სა-მარ-თლე-ე-ბის სკან-დალ-ზე სა-კუ-თა-რი აზრი გაგ-ვი-ზი-ა-რა. გუ-რამ გირ-გვლი-ა-ნი, სან-დროს მამა: "მუ-რუ-სი-ძის წი-ნა-აღ-მდეგ პრო-ტეს-ტით ჯერ კი-დევ 2015 წელს გა-მო-ვე-დი, როცა ის სა-ა-პე-ლა-ციო სა-სა-მარ-თლოს მო-სა-მარ-თლედ უნდა აერ-ჩი-ათ. გა-მო-ვე-დი და ვთქვი, რომ შეც-დო-მას უშ-ვებ-დნენ. ის ჩემს თვალ-ში პი-როვ-ნე-ბა არას-დროს ყო-ფი-ლა. მე-ო-რეა, რომ როცა სა-კი-თხი შე-ე-ხე-ბა სა-ქარ-თვე-ლოს პო-ლი-ტი-კას, მე სა-ქარ-თვე-ლოს და-ვა-ყე-ნებ-დი წინ. როცა მე ვაპ-რო-ტეს-ტებ-დი მუ-რუ-სი-ძის აღ-ზე-ვე-ბას, ესე-ნი რა-მეს ამ-ბობ-დნენ? თან ვინ წი-ვის და კი-ვის - თვი-თონ "ნა-ცი-ო-ნა-ლე-ბი", რომ-ლე-ბიც მისი შემ-ქმნე-ლე-ბი არი-ან. ამათ კი-დევ გად-მო-ი-ბა-რეს მუ-რუ-სი-ძე და ვფიქ-რობ, ეს წმინ-დად პო-ლი-ტი-კუ-რი სა-კი-თხია - ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას სჭირ-დე-ბო-და ეს მუ-რუ-სი-ძე-ჩინ-ჩა-ლა-ძე-ე-ბი. მი-შამ თით-ქოს რომ მოს-პო კო-რუფ-ცია და-ბალ ფე-ნებ-ში, ყვე-ლა-ფე-რი ხელ-ში აიღო და თვი-თონ გახ-დნენ პირ-ვე-ლი კო-რუმ-პი-რე-ბუ-ლე-ბი. ვინ იყო ადე-იშ-ვი-ლი, გა-იხ-სე-ნეთ... მის ხელ-ში იყო თა-ვი-დან-ბო-ლომ-დე ყვე-ლა-ფე-რი. ერთი მე-რა-ბიშ-ვი-ლი იყო ცალ-კე რგო-ლი. სა-ქარ-თვე-ლო ჩემ-თვის უფრო მაღ-ლა დგას, ვიდ-რე ვი-ღაც მუ-რუ-სი-ძე და სხვე-ბი. ვინ თხო-უ-ლობს ამ კო-მი-სი-ას, ესაა მთა-ვა-რი, და-ფიქ-რდით. რა, მუ-რუ-სი-ძე და ჩინ-ჩა-ლა-ძე უნდა გა-მო-ი-ძა-ხონ და მას უნდა და-უს-ვან კი-თხვე-ბი? არაა გა-მო-რი-ცხუ-ლი დამ-სან-ქცი-რებ-ლებს ისე-თი რამ ჰქონ-დეთ ხელთ, არა-ვის აწყობ-დეს მათი გა-მომ-ზე-უ-რე-ბა. როცა 2015 წელს ვყვი-რო-დით, მუ-რუ-სი-ძე არ და-ე-ნიშ-ნათ და მა-შინ-დელ-მა პრე-ზი-დენ-ტმა გი-ორ-გი მარ-გვე-ლაშ-ვილ-მა ჩემი მე-უღ-ლე თა-მარ მე-ფის ორ-დე-ნით და-ა-ჯილ-დო-ვა, იქ გან-ვა-ცხა-დე პირ-და-პირ - რა აზრი აქვს ამ ჯილ-დოს, თუ ხვალ-ზეგ მუ-რუ-სი-ძეს აირ-ჩევთ-მეთ-ქი. რა თქმა უნდა, არ მჯე-რა, რომ ეს მო-სა-მარ-თლე-ე-ბი ადრე იყ-ვნენ ცუ-დე-ბი და ახლა ან-გე-ლო-ზე-ბი გახ-დნენ. არც ვიცი, კარ-გი რა გა-ა-კე-თეს, ან სა-ერ-თოდ რას აკე-თე-ბენ, თვალს არც ვა-დევ-ნებ, მაგ-რამ ასეთ ხალ-ხს იყე-ნე-ბენ ყო-ველ-თვის. სი-მარ-თლე გი-თხრათ, მე-ცი-ნე-ბა, მთლი-ა-ნო-ბა-შია სა-სა-ცი-ლო სი-ტუ-ა-ცია. ეს ხე-ლი-სუფ-ლე-ბა ხომ სა-მარ-თლი-ა-ნო-ბის აღ-დგე-ნის და-პი-რე-ბით მო-ვი-და, სან-დროს, სულ-ხა-ნის და სხვე-ბის სა-ხე-ლით აპე-ლი-რებ-დნენ, დღე-საც, პირ-ველ რიგ-ში, სან-დრო და სხვა ბი-ჭე-ბი უნდა გა-იც-ნოს ყვე-ლამ. დღეს ისევ უსა-მარ-თლო-ბას ვხე-დავთ ის ადა-მი-ა-ნე-ბი, ვისი შვი-ლე-ბიც იმ რე-ჟიმ-მა შე-ი-წი-რა. ამ ხე-ლი-სუფ-ლე-ბის მად-ლო-ბე-ლე-ბი ალ-ბათ არც ისი-ნი არი-ან, თუმ-ცა შე-და-რე-ბი-თია ყვე-ლა-ფე-რი, მეტი არა-ფე-რი... არც ჩემ-თვის აღ-დგა სა-მარ-თა-ლი და არც მათ-თვის. ამათ ჰგო-ნი-ათ, რად-გან მე-რა-ბიშ-ვი-ლე-ბი და ახა-ლა-ი-ე-ბი ჩას-ვეს, ამით ვალი მო-ი-ხა-დეს და სა-მარ-თალ-მა იზე-ი-მა, არა, რო-გორ გე-კად-რე-ბათ. რაც არ უნდა იყოს, სტრას-ბურ-გმა გა-ამ-ტყუ-ნა რე-ჟი-მი და სის-ტე-მა. კი ბა-ტო-ნო, და-ი-ჭი-რეს ვანო, მიშა, მაგ-რამ ვინც სან-დროს უშუ-ა-ლო მკვლე-ლია, ეს დღემ-დე არაა ცნო-ბი-ლი და დას-ჯი-ლი. ამის გა-მო-ძი-ე-ბა კარ-გად შე-ეძ-ლო დღე-ვან-დელ ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას, შე-იძ-ლე-ბა ძა-ლი-ან კარ-გა-დაც იცი-ან, მაგ-რამ რა? მე ვე-რა-ნა-ირ შე-დეგს ვერ ვხე-დავ. დიდი ხა-ნია გული მაქვს აც-რუ-ე-ბუ-ლი, 2015 წლის შემ-დეგ, როცა მუ-რუ-სი-ძე და-მი-ნიშ-ნეს პირ-ველ კა-ცად, ყვე-ლა-ფერ-ზე ჩა-ვიქ-ნიე ხელი, აღარც ვუ-ყუ-რებ დღეს რაც ხდე-ბა, დი-ნე-ბას კი არ მივ-ყვე-ბი, ჩემ-თვის მივ-დი-ვარ და ჩემ-თვის ვცხოვ-რობ. აზრი მი-თხა-რით, თო-რემ კი. ჩემ-მა ცოლ-მა იმ-დე-ნი იბ-რძო-ლა, იმა-ზე მაქ-სი-მა-ლურს დღეს და ვერც მა-შინ ვე-რა-ვინ გა-ა-კე-თებ-და (რა თქმა უნდა, გვერ-დში მდგომ ხალ-ხთან ერ-თად). მან თა-ვი-სი გა-ა-კე-თა და მორ-ჩა! სან-დროს საქ-მემ გა-და-ი-ყო-ლა ის ხე-ლი-სუფ-ლე-ბა. ირი-ნამ დიდი წვლი-ლი შე-ი-ტა-ნა იმა-ში, დღე-ვან-დე-ლო-ბა რომ ყო-ფი-ლი-ყო, უკე-თე-სი გვინ-დო-და, მაგ-რამ... ეს პო-ლი-ტი-კაა“. "მა-შინ იცით, რა თქვა მუ-რუ-სი-ძემ? - მე ახ-ლაც ასე მო-ვიქ-ცე-ო-დი და იმა-ვეს გა-ვა-კე-თებ-დიო..." 2006 წელს კონ-ტრო-ლის პა-ლა-ტის ყო-ფილ ხელ-მძღვა-ნელს სულ-ხან მო-ლაშ-ვილს პა-ტიმ-რო-ბა შე-ე-ფარ-და. ლე-ვან მუ-რუ-სი-ძე მა-შინ უზე-ნა-ე-სი სა-სა-მარ-თლოს იმ კო-ლე-გი-ის წევ-რი იყო, რო-მელ-მაც ეს საქ-მე გა-ნი-ხი-ლა. “მი-ჭირს გარ-დაც-ვლილ ადა-მი-ან-ზე სა-უ-ბა-რი… მე რა გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბაც მი-ვი-ღე, შე-მიძ-ლია გი-თხრათ, რომ ეს იყო აბ-სო-ლუ-ტუ-რად კა-ნო-ნი-ე-რი, ეფუძ-ნე-ბო-და საქ-მე-ში არ-სე-ბულ მტკი-ცე-ბუ-ლე-ბებს და გა-მამ-ტყუ-ნე-ბე-ლი გა-ნა-ჩე-ნის გა-მო-ტა-ნი-სათ-ვის ყვე-ლა სტან-დარტს ეფუძ-ნე-ბო-და, რაც სა-ჭი-რო იყო”, - გა-ნა-ცხა-და მუ-რუ-სი-ძემ. მი-სი-ვე თქმით, რო-დე-საც სტრას-ბურ-გის სა-სა-მარ-თლომ ამ საქ-მე-ზე გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა გა-მო-ი-ტა-ნა, ეს ახა-ლი გა-რე-მო-ე-ბა იყო და მხა-რეს ერთი წელი ჰქონ-და გა-სა-სა-ჩივ-რებ-ლად და უკე-თე-სი იქ-ნე-ბო-და, რომ ეს საქ-მე თა-ვი-დან დაბ-რუ-ნე-ბუ-ლი-ყო სა-სა-მარ-თლო გან-ხილ-ვა-ში. მო-ლაშ-ვი-ლის საქ-მე-ზე სა-ქარ-თვე-ლომ სტრას-ბურ-გში კონ-ვენ-ცი-ის არა-ერ-თი მუხ-ლის, მათ შო-რის სა-მარ-თლი-ა-ნი სა-სა-მარ-თლოს უფ-ლე-ბის დარ-ღვე-ვა აღი-ა-რა და მხა-რეს 20 ათა-სი ევრო გა-და-უ-ხა-და. სულ-ხან მო-ლაშ-ვი-ლი 2016 წელს გარ-და-იც-ვა-ლა. თა-მაზ მო-ლაშ-ვი-ლი, სულ-ხა-ნის მამა: "ინ-გო-როყ-ვას კლი-ნი-კა-ში ვი-წე-ქი, გუ-ლის პრობ-ლე-მე-ბი მაქვს და მი-უ-ხე-და-ვად ამი-სა, ვიცი 4 მო-სა-მარ-თლე რომ და-ა-სან-ქცი-რეს. ერთი ამ-ბა-ვი მახ-სენ-დე-ბა: მუ-რუ-სი-ძეს აქვს ჩემი შვი-ლის საქ-მე გარ-ჩე-უ-ლი და რო-დე-საც სტრას-ბურ-გმა 4 პუნ-ქტით გა-ა-მარ-თლა სულ-ხა-ნი, მო-სა-მარ-თლე-ებს ვუ-თხა-რი, სტრას-ბურ-გმა თავ-ზე გა-და-გა-ხი-ათ თქვე-ნი გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბე-ბი, დამ-ნა-შა-ვე-ე-ბი ხართ-მეთ-ქი. მა-შინ იცით, რა თქვა მუ-რუ-სი-ძემ? - მე ახ-ლაც ასე მო-ვიქ-ცე-ო-დი და იმა-ვეს გა-ვა-კე-თებ-დიო. ეს ჩემი ყუ-რით მაქვს მოს-მე-ნი-ლი. რა-საც მე იმას მა-შინ ვა-გი-ნებ-დი, ვინ იცის. ვამ-ბობ-დი, მუ-რუ-სი-ძის ტვი-ნი სჯობს სტრას-ბურ-გის 12 მო-სა-მარ-თლი-სას და მათ-ზე უკე-თე-სი მო-სა-მარ-თლეა-მეთ-ქი? თუ სტრას-ბურ-გი გვყავ-და მოქ-რთა-მუ-ლი, სა-ა-კაშ-ვი-ლის დე-და-სა-ვით - ვი-ღა-ცე-ებს რომ ქრთა-მავს. სტრას-ბურ-გი აგი-ნებს ამ ჩვენს მო-სა-მარ-თლე-ებს და ეს მუ-რუ-სი-ძე კი-დევ იმას ამ-ბობს, სწო-რად მო-ვი-ქე-ცი და ახ-ლაც ასე მო-ვიქ-ცე-ო-დიო. ვფიქ-რობ, გვი-ან მი-ხე-დეს და და-ა-სან-ქცი-რეს ეს მო-სა-მარ-თლე-ე-ბი, ეს ჯერ კი-დევ სა-ა-კაშ-ვი-ლის დროს უნდა გა-ე-კე-თე-ბი-ნათ. არც ამ ხე-ლი-სუფ-ლე-ბას უნდა მი-ე-ღო ეგე-ნი, როცა მო-ვიდ-ნენ სა-მარ-თლი-ა-ნო-ბის აღ-სად-გე-ნად, მუ-რუ-სი-ძემ მა-შინ რომ ბევ-რი და-ა-შა-ვა, რა-ტომ და-ი-ტო-ვეს? ეს არ იყო ნორ-მა-ლუ-რი. თვი-თონ სა-ა-კაშ-ვილ-მა რამ-დე-ნი მო-სა-მარ-თლე გა-აგ-დო, როცა მო-ვი-და, ამა-თაც გა-ეწ-მინ-დათ სის-ტე-მა. პო-ლი-ტი-კა-ში ვერ ვერ-კვე-ვი, მაგ-რამ ახლა ესე-ნი ამ-ბო-ბენ, ამათ რომ რამე ვუ-თხრათ, სა-ხელ-მწი-ფო ჩა-მო-იშ-ლე-ბაო. წე-სით და კა-ნო-ნით, ამათ მა-შინ და-ა-შა-ვეს, როცა ასე-თი მო-სა-მარ-თლე-ე-ბი ისეთ თა-ნამ-დე-ბო-ბა-ზე და-ტო-ვეს ან და-ნიშ-ნეს უვა-დოდ. იმას ხომ არ ვამ-ბობ, დახ-ვრი-ტონ, აწა-მონ და სხვა, კუ-თხე-ში მა-ინც და-ა-ყე-ნე დამ-ნა-შა-ვე. მა-გა-ლი-თად, როცა ცი-ხი-დან უშ-ვებ მე-რა-ბიშ-ვილს, ოქ-რუ-აშ-ვილს თუ სხვას, უნდა უთხრა, შენი სუსი არ ვნა-ხო პო-ლი-ტი-კა-ში, თო-რემ უკან შე-გაბ-რუ-ნებ-თო. ამათ კიდე, მიდი, ყვე-ლა გა-ა-ჯე-ჯი-ლეს“. წყარო:ambebi.ge